De laatste show in Nepal

donderdag 26/04 - donderdag 04/05

In Kathmandu is alles weer bij het oude. Tiramisu is opnieuw verkrijgbaar, toeristen shoppen hun wintergarderobe van nep North Face jasjes bij elkaar, brommertjes en auto's vechten weer voor een plaatsje op de baan en om de vijf meter worden we aangesproken met de welbekende woorden: 'do you want to go Trekking?' We bedanken vriendelijk en bestellen onze vijfde bananenmilkshake in het zonnetje. We hebben de laatste dagen heel wat nieuwe gesprekstof: onze volgende bestemming...
Maar voor we Nepal verlaten storten we ons op de vele outdoor-sporten die Nepal te bieden heeft: Raften, canyoning en een rondje mountainbiken.

Raften doen we op de Bote Kosi, een rivier die ontspringt in Tibet en zo haar weg baant, via rotsen en door diepe kloven richting Nepal. Doordat het het einde van het droge seizoen is, staat het waterpeil niet zo hoog, toch zorgt ze voor het nodige plezier en vooral gegil en geschater van mijn kant. Twee dagen lang peddelen we met ons teampje (3 Engelsen, 1 Belg en een Japanse) op het kolkende water.
Honger naar nog meer 'kicks' doet ons een bungee sprong overwegen, eentje van 160 meter, recht de ravijn in. Als we een voor een de doodskreten horen weergalmen tussen de rotsen krijgen we er fameus zin in (vindt u dit ook geen rare goesting?) maar een gebrek aan centjes (70 dollar per sprong) en het feit dat je gewicht luid geproclameerd wordt en vervolgens met rode viltstift op de hand wordt geschreven, doet mij alvast beslissen om rustig aan de kant te blijven staan. Met het nodige leedvermaak en een zakje popcorn kijken we hoe het stelletje gekken zich een voor een van de brug stort.

Adrenaline komt er bij de canyoning wel nog aan te pas. Bungelend aan een touw dalen we af langs 7 watervallen, waarvan de hoogste 46 meter. 'Fun was had by all'!
Rust vinden we elke avond opnieuw in het resort waar we verblijven. U dacht waarschijnlijk dat we op onze reis enkel kamertjes opzoeken waar we vergezeld kunnen worden van kakkerlakken en minimum 3 uur moeten zoeken voor we eten hebben gevonden. Niets is minder waar. In 'The last resort' laten we ons de luxe welgevallen. Na onze 'kicks' laten we ons daar flink in de watten leggen en bedienen. Club Med lijkt plots niet meer zo een stom idee.

Onze laatste dagen in Nepal staan volledig in het teken van Thelma en Lowie. Zij voeren ons door de adembenemend mooie Kathmandu vallei met haar lemen dorpjes, kleurige tempeltjes en kuitenbijters van wegen. We fietsen meer dan 100 km waarvan 80 procent op zandwegen. Dit is mountainbiken op zijn best! Onze tweedaagse wordt afgesloten met een spectaculair festival waar we per toeval op stoten. In Patan ziet het zwart van het volk: ter ere van de moeson is er de jaarlijkse stoet waarbij twee houten karren, zo hoog als een appartement door de straten getrokken worden. De torenhoge constructie wordt gemaakt zonder een nagel of schroefje en voortgetrokken door de jonge gasten van het dorp. Het is niet ongebruikelijk dat er wel eens een dode valt bij dit soort feestjes. Het waggelende gevaarte zwiept vervaarlijk heen en weer. De toeschouwers joelen en gillen, de gasten trekken. Hoe vlotter de kar wordt getrokken, hoe meer regen en voorspoed de moeson zal brengen.

4 mei 2006, onze laatste dag in Nepal. Iets over middernacht vertrekt onze vlucht naar de volgende bestemming. Het inpakken van de bagage bezorgt ons vooral veel kopzorgen. Thelma en Lowie wegen met z'n tweetjes 32 kilo. Op onze vlucht mogen we slechts 40 kilo meenemen. De hele voormiddag zitten we dus -letterlijk- te wikken en te 'wegen'. In de namiddag gaan we nog wat souvenirtje shoppen, let wel, alleen die onder de 10 gram wegen komen in aanmerking.
Onze aankomst op de luchthaven tegen 21.00 gaat niet opgemerkt voorbij. Twee grote dozen met fietsen voorgeduwd door een stel gekken met twee fleecen, jassen, mutsen en handschoenen en de broekzakken gevuld met 'zware' objecten zoals shampoo en hangsloten - alles om gewicht te besparen. Even is het spannend als we onze hoofdbagage op de band zetten: 42,8 kg. Het zweet breekt ons uit (de mutsen, twee fleecen, jassen en handschoenen zouden hier ook voor iets kunnen tussenzitten). Het overgewicht wordt gelukkkig niet aangerekend (30 dollar per kilo) en onze handbabage wordt niet gewogen. We lopen in een drafje weg naar de check in en proberen te veinzen dat onze handbagage geen 10 maar twee kilo weegt.
De bagagecontrole zorgt voor een tweede verhoging van de zweetproductie. Door al ons gepuzzel is de EHBO op het laatste moment toch in de handbagabe gestoken. Hoewel we al moeiteloos twee scanners hebben gepasseerd worden we 'gesnapt' door de veiligheidsagenten. Ze vragen ons om de - misschien toch wat zwaarder dan 2 kilo uitziende - bagage met allerlei uitstekende vormen te openen. Wij zijn ons van geen kwaad bewust maar morren toch lichtjes dat we het boeltje moeten opendoen (het was niet simpel om ons heel hebben en houden is een handbagage uitziende zak te proppen). Zelfs de groupies van Osama bin Laden hadden niet zoveel verboden voorwerpen op zak bij de aanslag op 11 september: een vijl, 3 spuiten, een doos lucifers en 1 napelknipper. We komen er goed vanaf.
Een uurtje later zitten we in de boeing 737, wezenloos voor ons uit te staren. De veiligheidsriemen zijn al vast. De animerende veiligheidsvoorschriften zijn gegeven. Het vliegtuig is klaar voor vertrek, maar zijn wij dat ook wel? Gaan we echt Nepal nu al verlaten? Hebben we wel een verstandige beslissing genomen?

Zullen Jan en Brenda het vliegtuig nog stoppen? Zal Jan de piloot knevelen, de dichtstbijzijnde parachute grijpen en zich met zijn blonde schone (ik wel te verstaan) naar buiten storten? Of blijven de effieweggers rustig zitten en laten ze zich vliegen naar de ongewone bestemming?

U leest in de volgende aflevering: bestemming onbekend!