De blijde intocht in Hanoi

Sinds we in Vietnam terug zijn heeft onze Minsk ons nooit meer in de steek gelaten en ook op zaterdag 4 maart, de dag van de laatste 150 km, start hij meteen. Het vertrouwede metalige geknetter klinkt melodieus tussen het chaotische getoeter van Highway 1. Bij elke kilometer wordt de hemel grijzer ... en het profiel van onze achterband dunner. Tot 45 km voor Hanoi, onze Minsk ziet blijkbaar even hard op tegen het afscheid als wij en besluit nog even te dralen. Een platte band in de miezerige regen houdt ons zeker een half uurtje zoet. Jan dient de Eerste Hulp toe, maar als we uiteindelijk terug 'leven' willen blazen in de achterband, blijkt dat we al drie maanden een pomp rondsleuren die niet het passende mondstukje heeft. Een garagist schiet te hulp en we trekken weer op pad, klaar voor de laatste 45 km. Highway 1 besluit ons nog 1 intiem moment te schenken met ons drietjes. Door de tol kiezen vele vrachtwagens en motortjes een andere weg, wat ons een brede verlaten tweevaksbaan geeft tijdens meer dan 30 km: een tete a tete a volant. Als we onder het bord "WELCOME TO HANOI" rijden, wellen de eerste traantjes op. Hier zijn we begonnen met onze Minsk en hier eindigen we weer! De cirkel is rond, na 3 landen, 3 maanden, 3 valpartijen en 3 platte banden... 3? Jep, de laatste 500 meter staat onze band alweer plat! We zwalpen tot aan ons guesthouse, onze Minsk aanmoedigend tot de laatste meters. Tot op het laatste moment heeft onze Rus een eigen willetje! We verwennen hem diezelfde dag nog met een lekker badje bij de carwash en een opfrisbeurt bij de garage. De Minsk is thuis!