Nubra valley: 4 kerels, een vrouw, 4 motoren, de hoogste weg ter wereld, 3 soldaten en een ezel

Een frigo hebben ze niet in het guesthouse, dus leggen ze drank te koelen in een beekje. Brenda veegt de modder van haar flesje, maar een paar uur later slaat het noodlot toe met krampen. Alles moet eruit, soms langs boven, soms langs onder. Rond ons tentje ligt een mijnenveld van hoopjes onverteerd eten in zijn verschillende vormen. De regelmaat waarmee de krampen haar dwingen tot opstaan doet haar besluiten om met boek en al de nacht op het toilet door te bregen.
Het is dan ook geen verrassing dat ze de volgende dag bleek, verzwakt en gewoon zo ziek als een hond is. Fraaie conditie om over de hoogste bergpas ter wereld terug te keren naar Leh, achterop een springbal. Ze trekt aan Buzz' mouw en ze kan achterop de BMW 1100GS motor, die sneller en vooral comfortabeler zweeft over het kerkhof dat ze hier een weg noemen. Solo rijdt de Enfield een stuk sneller. John en ik genieten van de eindeloze bochten en de manier hoe onze ouwe dames zich zo naar boven zuchten, maar alleen is ook maar alleen.

Ondertussen hebben Brenda en de boys een rustige rit omhoog. Brenda bevriest zowaar. Als ze bij de legerbarak op de top even binnengaan is het gevoel uit de tenen weg. Ze gebruikt de thee om haar tenen op te warmen. Buzz en Lars, die hun voeten vlakbij de motor hadden kijken wat ongelovig, maar de militairen schieten ter hulp. Er wordt een gasvuur aangerukt om de voeten op te warmen, een korporaal masseert het bloed terug rond terwijl een derde soldaat de kousen droog wappert!
Terug op weg ligt een ezel te zieltogen. Aangereden door een truck allicht. Brenda merkt dat hij nog leeft. Tijd voor Buzz om zijn schotse koelbloedigheid te tonen (en om een straf verhaal voor zijn artikels te hebben) : “Lars, give me your knife.” (zo gaat dat met die 2. Buzz het idee, Lars de voorbereiding en uitwerking....) Als Lars ermee aankomt help Buzz de ezel uit zijn lijden. Lars krijgt beteuterd een mes vol lauw ezelsbloed in de handen geduwd. Het verhaal gaat nog dagen mee.

Het leek wel een pas de deux, John en ik met onze Enfields. Hij eens voor, ik eens, hij eventjes uit t zicht, om ineens in een bocht weer op te duiken. Puur motorplezier.De kneukels en tenen worden intussen wit van de kou. De Khardung La is gehuld in betongrijze wolken. Het duurt dan ook niet lang of de eerste sneeuw danst losjes over de woestijngrond. We stoppen regelmatig voor een Masala tea (melkthee met kaneel, kruidnagel, comijn, suiker en nog vanalles) We warmen onze handen en tenen regelmatig aan de uitlaat, steken de linkerhand bij de motor in bergop, de rechter in bergaf, om zo toch wat gevoel in de vingers te houden.. Als we boven zijn blijken Brenda, Buzz en Lars geen 2 minuten vertrokken. Stom. We nemen nog een paar foto's en vertrekken meteen. Eerst hier opwarmen doen we niet, liever in Leh een warme douche. Gek hoe hoogte went. Hier staan we dus, op 5600m, alsof we een strandwandeling doen. Geen hoofdpijn, dorst of ijlheid meer. Hoewel de voorrem van Ennie stevig tegenwerkt, valt de afdaling best mee, jammer dat die mooie vergezichten verborgen zijn onder die ellendig koude wolken. Sterke verhalen en een warme ontvangst wachten op ons eenmaal terug. Brenda is nog altijd stevig ziek. Buzz en Lars brengen koffiekoeken en thee op ziekenbezoek.

Brenda is terug onder de levenden.
We doen t toch rustig aan en relaxen een beetje, het is tenslotte vakantie nietwaar? Die namiddag wil Lars foto's gaan trekken. Hij had een plaats gezien die volgens hem dramatische effecten moest geven bij zonsondergang. En inderdaad, het is een fotogenieke plek. We bereiden een shot voor dat ik van hem zou trekken. Maar in zijn enthousiasme rijdt hij met zijn brede zijkoffers gewoon onze motor omver! In een futiele poging om overeind te blijven waggelt hij recht een droge rivierbedding in om daar zelf tegen de vlakte te gaan. Buzz giert het uit.en roept –nog voor ik kan reageren- "Get a Picture! Get a Picture" Hilarisch. Pas als de foto getrokken is lopen we te hulp. Lars en de motoren komen er quasi krasvrij vanaf.