stof en watervallen in Laos

11/01 - 13/01

Woensdag 11 januari ... and we are ready to hit the road again! De weg is in goede staat en dus geven we plankgas. In praktijk betekent dat ongeveer een gemiddelde van 75 km per uur en een lege tank na minder dan twee uur rijden, want zoals alle Russen zuipt ook onze oude Rus. In no time staan we weer in het 'karst', te genieten van de grillen in steen. We lunchen onderweg in een restaurantje met Britse eigenaar, Ralph. De man vertelt ons over een imposante grot, op 45 km van zijn stekje. Het klinkt allemaal heel leuk en spannend! Als hij ons ook nog een gratis slaapplaatsje aanbiedt, worden de plannen meteen omgegooid! We hebben nog wat tijd en gaan een waterval zoeken in de jungle wat verderop. Na een beetje wandelen zien we ineens een tent staan. de bewoners blijken Sint Niklazenaars te zijn! Moedige kerels die een jaar al liftend van Singapore naar de hymalaya trekken.

De volgende morgen worden we door Ralph's vrouw overladen met pannenkoeken voor we op pad trekken. De rit naar de grot van Khon Lo is stevig: dwars door het bos, door tientallen rivierbeddingen, rijstvelden en kilometers mul zand, maar de beloning is groot. Ralph heeft niet overdreven. De grot is indrukwekkend mooi: een rivier heeft zich een weg gebaand, dwars door een keten van grille karstbergen. Met een bootje, twee lokale mannen en drie zaklampen varen we de reusachtige grot in! Meer dan een uur zijn we gehuld in complete duisternis en natte voeten. De waterstand is zo laag dat we geregeld moeten uitstappen. Terwijl onze gidsen de boot over de rotsen sjorren, kijken wij vol bewondering naar deze immense tunnel, die met momenten de kathedraal van Antwerpen zou kunnen overkoepelen, en de kerk van Hechtel erbij! Na 7 kilometer voelen we de eerste zonnestralen weer op onze snoet branden. We zijn aanbeland in een prachtig valleitje waar een geisoleerd dorpje ligt, bijna volledig afgesloten van de rest van de wereld door torenhoge bergen. We zijn zelf eerder de attractie dan omgekeerd. De terugtocht is nog donkerder, want de batterijen worden moe, en onze bootman ook. Bijna kapsijzen we, maar meer dan een nat tshirt en een lachbui houden we er niet aan over.

Wat de Lonely Planet omschreef als een van de mooiste rondjes in Laos om met een motor te doen heeft ons een stoflong gekost. Snugger als ze zijn raden ze een inderdaad mooi gebied aan, maar ze vergeten in een kraakverse uitgave te vermelden dat ze al drie jaar aan een stuwmeer en een autostrade naar vietnam aan het werk zijn. Misschien was t mooi, wij hebben alleen stof gezien. we waren zelf ook rood genoeg om te figureren in ne cowboyfilm.

er is een makkelijke weg en een moeilijke weg naar t zuiden. Met de makkelijke zouden we in no time op de eilanden in de Mekong coctails-slurpend kunnen relaxen, maar zo zijn we niet.
We maken nog een omweg naar het oosten, via de nog stoffigere weg naar Saravan en Tad Lo, nog een watervalletje, dat snel uitgroeit tot een backpacker hangout.
Na 70km dokkeren in rood stof kleurt de rivier bloedrood als we ons in de waterval afspoelen! Onderweg was t nog Grieks theater: Na een 3tal uur rijden passeren we een benzine pomp, Bren wil tanken, ik wil de afslag halen. 15'later staan we te blinken zonder benzine. Met onze reserve halen we t volgende dorp, maar daar is de benzinepomp leeg... terug dus, maar niet zonder opflakkerende ruzie. Het wordt belachelijk als we alletwee met kordate pas te voet weg stappen van de motor, elk de andere kant op, in een halfverdorde vlakte van kilometer is t rond....

Van Tad Lo willen we nog dieper zuidoost, maar voor het mythisch onbereikbare Attapeu hebben we helaas geen tijd meer, ons visum loopt bijna af. We keren terug naar het toeristentraject (highway 13 Zuid) via het Bolaven plateau. Dit zegt u misschien niks, maar hier wordt de meest gerenommeerde koffie van de wereld geteeld. Ook tabak die zo straf is dat je m van 5 minuten ver kan ruiken! Het plateau is prachtig, op een dorpje en een paar oom-Tom hutten van de plantagewerkers na, is t anderhalf uur pure jungle, alvorens tussen de koffiebonen te zitten. Een prachtige waterval is de kriek op de taart. In Paxe genieten we van italiaanse kost.