De avonturen van de Hete Patat

Donderdag 19 januari 2006

Als buitenlander de grens oversteken met een oude Russische motor, op naam van een Vietnamese eigenaar is niet zo eenvoudig! Dat bleek al uit ons vorige avontuur aan de Vietnam - Laos grens. Daarom besluiten we onze volgende grensovergang, Laos - Cambodia, goed voor te bereiden. In Vientiane, de hoofdstad van Laos, gaan we ons, plichtsbewust, aanmelden bij de dienst voor immigratie om de nodige papieren voor de motor te krijgen. Tot nu toe hebben we nog altijd niet het alom besproken 'laisser passer'document in handen en is onze Minsk dus in theorie (of is dat dan ook praktijk?) illegaal in het land ... en illegaal zal hij blijven... De man van de immigratiedienst heeft geen flauw benul van de gebruikelijke (of is dat dan minder gebruikelijke) procedure. De 'hete patat'wordt opnieuw doorgeschoven en zowaar terug naar ons startpunt, de ambassade van Laos in Hanoi! Om het even op een rijtje te zetten: De ambassade in Hanoi beweerde dat de nodige documenten voor de motor aan de grenspost gegeven zouden worden, de grenswachters weten van niets en sturen ons door naar de hoofdstad en die op hun beurt verwijzen weer naar Hanoi! De cirkel is rond! Administratieve chaos in Laos! Helaas blijkt op het eerste gezicht Cambodia niet beter te zijn. De ambassade verwijst naar de grenswachters ... En dus blijft de vraag: mogen we de motor in Cambodia invoeren? Donderdag 19 januari is de dag des oor
deels. We zijn behoorlijk zenuwachtig! We trekken onze beste kleren aan, wassen de Minsk in het Mekongwater en herhalen nog enkele ingestudeerde antwoorden. Ik voel me net zo nerveus als voor een mondeling examen.

De Laos kant: u raadt het nooit maar de hete patat is weer van de partij. Een vijftal kilomters voor de eigenlijke grens komen we aan het customskantoor aan. We stoppen meteen en bieden ons aan... Er wordt wat verward naar onze paspoorten gekeken en vervolgens naar de Minsk. "Police at the border" is alles wat de man weet te zeggen. Uitstel van executie dus! Maar de executie komt er nooit. Als we bij de eigenlijke grenspost aankomen is het er een drukte van jewelste. Een groepje toeristen staat opgewonden tekeer te gaan omdat ze de 'gebruikelijke'twee dollar smeergeld moeten betalen. We besluiten er maar geen spel van de maken, hoesten braafjes de groene briefjes op, laten de paspoorten afstempelen, kruipen 'onwetend'onze Minsk op en de grenswachters 'zagen dat het goed was'.

De Cambodia kant: Ook hier zijn er weer heel wat toeristen die heisa maken rond het smeergeld en dus wordt ook hier gemakkelijk de stempel in ons bordeaux boekje gezet! We kunnen ons geluk niet op. Zou het echt zo gemakkelijk zijn? De grenswachters piepen niet naar de motor dus opgelucht kruipen we onze motor op en knetteren Cambodia in... juistgeteld 5 meter... Boven het motorgeronk horen we nog net het geroep van enkele grenswachters. In ons enthousiasme zijn we het customskantoor parmantig voorbij gereden. De man die ons ontvangt kijkt alles hij net 'bovenvermelde hete patat' geweekt in 100 liter azijn heeft ingeslikt! We nemen plaats voor zijn bureautje. Hij verstaat geen woord Engels, wat hij wel wil is 'stamp'. Dat willen wij ook maar al te graag, maar helaas werd ons die in de ambassade hier aan de grens beloofd! De man weet duidelijk niet wat met ons aan te vangen... En dan plots daagt het in het oosten... Daar is hij weer 'de hete patat'. 'Stung Treng stamp' is het enige wat hij nog zegt. En zo geschiedde... We stappen onze motor op en rijden naar in Stung Treng recht naar het customskantoor. En zowaar, een mirakel, de officier geeft ons een stel papieren van tijdelijke import, alsof het de normaalste zaak van de wereld is, en daarmee is de kous dus af! We zijn volledig in orde met de papierenwinkel en kijken al vol verwachting uit naar onze volgende en tevens ook laatste grensovergang, over pakweg een drietal weken!