de vele kanten van Phnom Penh

Toen we na een weekje Cambodia in de hoofdstad toekwamen waren we blij met terug een beetje comfort, aanbod en cultuur. Op het eerste zicht was die de meest 'stadse' van alle hoofdsteden die we in zuidoost Azie al gezien hebben. Een stad met enorm vele gezichten. Sommigen zijn fabelachtig, zoals de zonsodergangen, de eeuwige glimlach van de mensen, de lekkere restaurantjes. Maar er zijn ook andere kanten die een stuk scherper zijn. Het uitgaansleven is een stuk actiever dan bijvoorbeeld in Hanoi, maar Elke bar heeft hier hostessen... Je ziet hier ook enorm veel oudere westerse mannen met een 20 jaar jonger lokaal meisje rondlopen, als ware dat de allernormaalste zaak van de wereld. Van t perspectief vande meisjes is het nog het meest te begrijpen. De armoede is hier erg groot, en zo'n westerling is het ticketje naar een beter leven, soms voor hun hele familie.
Cambodia werd door de streken van Nixon en Kissinger ongewild in de Vietnam oorlog betrokken, en kort erna door het Socialistische terreur regime van Pol Pot tot nul herleid. Pol wou naar het voorbeeld van de chinese revolutie komaf maken met alles wat te maken had met cultuur, familie, afkomst, bezit. Een andere taal spreken, een bril of een buikje waren voldoende om zonder enige vorm van aanklacht vermoord te worden. De hele Cambodiaanse cultuur werd in de jaren 70 vernietigd, samen met naar schatting 1.5 miljoen burgers. De vietnamezen hebben pol pot naar de bergen kunnen verdrijven. Toen kwamen de landmijnen. De vietnamezen legden ze om de rode Khmer weg te houden van de steden, de Khmer (gesteund door de VS) om de vietnamezen te pesten en de bevolking te terrorizeren. Dit duurde tot 1998!
Niemand weet precies waar die mijnenvelden liggen, tot er iemand op stapt... en dat gebeurt belachelijk vaak. Cambodia heeft 1 gehandicapte per 250 inwoners. Elke dag zien we hier tientallen mensen zonder benen, armen, blind,... Ze zijn de paria's van een al erg flauwe economie. Economie is hier gewoon corruptie. Gigantische rijkdommen worden vergaard door de top van het leger en de politiek, die er bijvoorbeeld niet voor terugschrikken om kostbaar hardhout, zeldzame dieren en zelfs kunstschatten weg te smokkelen via Thailand.
Er is buitenlandse steun, de helft van het regeringsbudget. Maar al die UN, USAID en NGO's zie je hier autosalon houden met de nieuwste terreinwagens (met jong meisje ernaast natuurlijk) voor de sjieke restaurants van Phnom Penh. In het platteland zijn ze nergens te bespeuren.
Bedelaars en straatkinderen vervolledigen het plaatje, waardoor je al helemaal het gevoel krijgt van de toerist als nieuwe koloniaal. In de boekjes leren ze je dat je kinderen niets mag geven, om zo geen attitudes te kweken, maar van de NGO's hoeven ze al helemaal op niks te rekenen. Dus hebben we besloten toch maar fooien te geven aan bedelaars. Liever dat zij er sigaretten mee kopen, dan dat de zogenaamde ontwikkelingshelpers er hun auto mee opleuken.

Yep, een gekleurd emotioneel verslag. Je zou van minder in een stad als deze