De cultuurshock

Vaak hebben mensen ons gevraagd of Azië niet een enorme cultuurshock voor ons was. Eigenlijk wisten we nooit goed wat we precies onder zo een cultuurshock moesten verstaan ... tot we in Europa reisden!

Na meer dan negen maanden rondzwerven in Azië, ons dagelijks wentelend in het Oosterse zonnetje en de grenzeloze gastvrijheid, is Europa een stevige koude douche!
Voor het eerst in maanden luisteren we weer naar het weerbericht. En van de zogenaamde Westerse luxe is niets te merken, toch niet als je niet minimum 80 euro per dag wilt uitgeven.
"But we also have a very simple room for only 49 Euro", roept de hoteluitbater ons in Lublijana nog na als we vriendelijk bedanken voor zijn kruipkot van 75 euro. Voor die prijs zou ik verwachten dat er een jacuzzi bij is. Ook de campingprijzen vliegen de pan uit: 15 à 20 euro voor een stukkie grond, de douche kost natuurlijk nog een bijkomende 0,60 cent.
Voor alles moet je betalen en ook op de gastvrijheid is niet gratuite. In Azië maakte het niet uit waar we stopten, er was altijd wel iemand die ons onderdak wilde bieden. In Tirol, waar we nota bene al 15 euro betaalden, kregen we twee afgedankte tafellakens toen ik vroeg of ze misschien nog een extra dekentje hadden. Als we 20 euro betaalden boden ze wel hun tuinhuis aan.

We zijn in shock. Negen maanden lang reisden we in de armste landen en wentelden we ons in de grootste luxe, niet de luxe van geld maar wel van gastvrijheid, menselijke goedwil, openheid en vertrouwen. En toen kwam Europa waar een dergelijk sociaal vangnet niet meer bestaat. Het is vervangen door de sociale zekerheid, de euro. Als je wil dat iemand je helpt, moet je betalen. Voor niks gaat de zon op - misschien dat het daarom zo vaak regent hier? Is Europa dan eigenlijk wel zo een succesvol continent? Als je panne hebt, helpen de mensen je niet, want "je had beter een goede reisverzekering genomen". Als je ergens wil slapen op een miezerig plekje gazon moet je betalen want "hé, je kan niemand vertrouwen". In onze Europese maatschappij hebben verzekeringen, sociale zekerheid en polissen de rol overgenomen van solidariteit en familie. We betalen de staat om voor onze kinderen en grootouders te zorgen. Familie die te hard helpt is bemoeiziek en te zelfopofferend! "Hebben die dan geen eigen leven?" Privacy is belangrijker dan familie en solidariteit. Een wildvreemde laten kamperen in je tuin is een inbreuk op je privacy, en wie weet gaan ze er met je geld vandoor? We hebben zo veel rijkdom en zijn zo bang om daar iets van te verliezen. In Azië hadden de mensen bijna niets, maar alles werd gedeeld. Hoe armer, hoe gastvrijer. Als je niks hebt, heb je niks te verliezen.
En toch vonden we de mensen in Azië vaak zoveel 'rijker' dan hier!

Ik wil ook 'rijk' zijn...!